Niepewność

Córko Wiatru, opuszczasz niebiosa zielone?
Czy wolności smak przestał dla ciebie być słodki?
Zechcesz rolę wypełniać człowieczej maskotki
Gdy cierpienie z rąk jego zostanie zrodzone?

Biada jemu! Dziś zginie za życia zniszczone!
On do stóp twoich przybił żelazne błyskotki.
Bronią dzisiaj ci będą, żywot złamią wiotki
W stal okłute kopyta ku niemu zwrócone!

Ale cóż to? Miast śmierci, twoje rżenie radosne,
Ogon w górze i krok w jego stronę ochoczy
Spojrzenie twych oczu i mrugnięcie miłosne.

Gdy twarz swoją opuszcza na twój kwiat uroczy
Połączyło was dwoje to uczucie wzniosłe.
Rozkosz twoją zobaczy patrząc w twoje oczy.